
The Teacher Who Promised the Sea (2024)
IMDb Rating (7.4)
Rotten Tomatoes (100%)
တစ်ခါတလေကျ ရုပ်ရှင်မှာ ပြဿနာတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီပြဿနာကို တန်ဖိုးဖြတ်ပုံ စံနှုန်းမတူညီခြင်းလို့ ခေါင်းစဉ်တပ်လည်းရတယ်။ ခံစားပုံခံစားနည်းခြင်းမတူလို့ ခံစားချက်ကွဲသွားတယ်ပြောလည်းရတယ်။ ဥပမာဆို ကျွန်တော်နေတဲ့မြို့ကလေးကို ရည်းစားစာပေးတဲ့အနေနဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရိုက်လိုက်တယ်ထား။ ဇာတ်ကောင်ကို အဓိကမထားဘဲ ဒီမြို့ကလေးရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ဒီမြို့ကလေးနဲ့ ဒီမြို့သားတွေရဲ့နှလုံးသားနဲ့ကြားက ကွင်းဆက်လိုဖြစ်နေတဲ့ နေရာတွေကို အဓိကရိုက်ပြလိုက်မှာပဲ။ ဒီအခါ ဒီမြို့ရဲ့သမိုင်းကို သိကြတဲ့လူတွေအတွက်တော့ ဒီနေရာတွေကိုပြတာက ထိခိုက်ချင် ထိခိုက်မယ်။ မသိတဲ့လူတွေအတွက်တော့ ဘာတွေလာပြနေတာလဲဆိုပြီး နည်းနည်းဝေးသွားလိမ့်မယ်။ ဘာကြီးလဲလို့ ပြောစရာဖြစ်ချင်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ တစ်ခါတလေကျ ရုပ်ရှင်မှာ အဲဒီလိုပြဿနာမျိုးရှိတယ်။ စကားလုံးနဲ့မဟုတ်တဲ့အတွက် ယူသလိုပဲရတဲ့ ပမာဏက ပိုမြင့်မားသွားတတ်တယ်။ ဒီရုပ်ရှင်ကလည်း အဲဒီလိုပြဿနာရှိတဲ့ ရုပ်ရှင်မျိုးပဲ။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မတိုင်ခင်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ စပိန်ပြည်တွင်းစစ်ကာလထဲ အသတ်ခံရသူတွေ တွေ့ကရာနေရာမှာ အမြုပ်ခံလိုက်ရတဲ့သူတွေ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့တယ်။ ၁၉၃၀-နှောင်းကတည်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေပေမဲ့ အခုထက်ထိ ဒီသုဿန်မြေတွေကို သူတို့က တူးနေကြတုန်းပဲ။ အတိတ်ကို ပြန်ဖော်နေကြတုန်းပဲ။ အဲဒီအကြောင်းတွေကို ရိုက်ပြထားတဲ့ စပိန်ရုပ်ရှင်တွေဆိုတာလည်း ဒါပထမဆုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို အစိမ်းသက်သက်တွေ လက်ထဲသွားထည့်ပေးလိုက်ရင်တော့ ဒီရုပ်ရှင်က ဘာကြီးလဲလို့ ပြောစရာတော့ ရှိပေမဲ့ သူ့တန်ဖိုးစံနှုန်းနဲ့ သူတော့သွားတာပါပဲ။
ဒီရုပ်ရှင်ဟာ အတိတ်အကြောင်းပါပဲ။ အမေ့ဖျောက်ခံရတဲ့ သမိုင်းတစ်ခုကို မမေ့ချင်သူတွေအကြောင်းပါပဲ။ မလှတဲ့အတိတ် မလှတဲ့သမိုင်းကိုပေါ့။ သမိုင်းဆိုတာ လှတာပဲဖြစ်ဖြစ် မလှတာပဲဖြစ်ဖြစ် သယ်ဆောင်သွားဖို့လိုတာပါပဲ။အတိတ်တွေဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ဖယ်ရှားပစ်လို့မရတဲ့ လှေကားထစ်တွေလို ကျွန်တော်တို့ရဲ့လမ်းအစတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ နိုင်ငံရေးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အနုပညာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အတိတ်သမိုင်းဟာ အမြဲတမ်းလက်ရှိတွေ ဖြစ်တည်လာခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းအဖြစ် ရှိနေလိမ့်မယ်။ သူတို့အတိတ်ကို သူတို့မမေ့ကြတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေကို ကျွန်တော် သဘောကျပါတယ်။ ဒီရုပ်ရှင်ကိုလည်း သဘောကျတယ်။
(အညွှန်းနဲ့ဘာသာပြန်ကတော့ WiRa Aung ဖြစ်ပါတယ်။)